خلسهی مجرد

بسمالله

ذوق ادبی نوشتنم ته کشیده و بدجوری اذیتم میکند.

اینکه مثل قبلترها نمیتوانم قلم دست بگیرم و کاغذ پشت کاغذ بدون لحظهای وقفه هر آنچه در سر دارم را بنویسم.

اینکه دایرهی واژههایم هر روز تنگتر و تنگتر میشود.

علاجی باید کرد!

باید برگردم به روزهای گذشته، به روزهای صیادان معنی، به روزهای منِ او، به روزهای سفرنامه خوانی، به روزهای سعدی و حافظ خوانی، به روزهای شرححال نویسی.

به روزهای خوشِ نوشتن.

آن روز دیر نیست؛ من یقین دارم :)